De toenemende populariteit van waargebeurde verhalen in boeken, series en films maakt het mediarecht complexer voor makers. Er is een spanningsveld tussen de artistieke vrijheid van makers en het recht op privacy en reputatie van betrokkenen.

De Netflix-serie Baby Reindeer claimt een “true story” te zijn, maar de vrouw over wie het gaat eist nu 170 miljoen wegens privacyschending en reputatieschade. De uitkomst van deze zaak zal richting geven aan de grenzen van wat juridisch is toegestaan bij het verfilmen van waargebeurde verhalen.

Naarmate deze trend doorzet, zullen makers creatiever moeten omgaan met het mengen van fictie en non-fictie om binnen de wet te blijven. Er is behoefte aan duidelijkere kaders, maar de inherente spanning tussen artistieke expressie en juridische bescherming zal blijven bestaan.

Voorlopig blijft het antwoord casuïstisch: soms prevaleert de vrijheid van meningsuiting, soms het recht op privacy. Dit gebrek aan rechtszekerheid zal leiden tot meer disclaimers en juridische constructies om de werkelijkheid te mogen tonen.

Lees meer